16 juli 2026
Al zoveel gesolliciteerd en alleen maar afgewezen, wat nu?
Laten we eerlijk zijn: wéér zo’n mail met ‘We hebben gekozen voor een kandidaat die beter aansluit op het profiel’ kan je humeur flink verpesten. Zeker als het inmiddels de zoveelste is. De tekst is vaak zo vriendelijk en algemeen dat je er eigenlijk nog steeds niets wijzer van wordt. Na dertig van dit soort mails begin je aan alles te twijfelen. Ligt het aan je cv? Aan je uitstraling? Of had je tijdens het gesprek nét iets enthousiaster moeten knikken toen het over ‘een echte teamplayer’ ging?
Als je in deze vicieuze cirkel zit, is het tijd om de regels van het spel te veranderen. Want telkens harder tegen dezelfde muur aanrennen, levert alleen maar hoofdpijn op.
Tem de ATS
Voordat je brief überhaupt door menselijke ogen wordt gelezen, scant tegenwoordig vaak een algoritme, de gevreesde Applicant Tracking System (ATS), je documenten. Dit is een zielloze computer die zoekt naar specifieke trefwoorden. Ontbreken die? Dan lig je eruit.
De oplossing: Kopieer schaamteloos de belangrijkste termen uit de vacaturetekst in je CV en brief. Als zij zoeken naar een ‘proactieve verbinder’, zet je letterlijk in je CV dat je een ‘proactieve verbinder’ bent. Het voelt als valsspelen, maar het is simpelweg praten met een machine in zijn eigen taal.
Gebruik de STAR-methode
Mag je wel op gesprek, maar strand je daar telkens? Dan kan je bescheidenheid, of zenuwen ervoor zorgen dat je verhaal te onsamenhangend is. Dit is waar de STAR-methode je redding is. Het klinkt als een sciencefiction-wapen, maar het is simpelweg de gouden standaard voor sollicitatiegesprekken waarmee je voorkomt dat je in vage corporate prietpraat vervalt. Met deze methode structureer je je antwoorden aan de hand van vier opeenvolgende stappen: de Situatie, de Taak, je Actie en het uiteindelijke Resultaat .
In plaats van te beweren dat je 'heel stressbestendig' bent, vertel je een chronologisch verhaal waarin je dat bewijst. Je begint met het schetsen van de Situatie , oftewel de context van een probleem op je oude werk. Denk aan die bewuste kerstperiode waarin het ordersysteem crashte en er binnen een uur honderd boze telefoontjes binnenkwamen. Vervolgens leg je uit wat jouw specifieke Taak was in die chaos; het was bijvoorbeeld jouw verantwoordelijkheid om de rust te bewaren en de meest urgente klachten te prioriteren.
Daarna volgt de Actie , het allerbelangrijkste deel. Hier vertel je heel concreet wat jíj, dus niet je team, maar jij persoonlijk, hebt gedaan. Je schreef bijvoorbeeld direct een script voor de stagiairs, zette de belangrijkste klanten handmatig in Excel en vroeg de directie om een excuses-mail te sturen. Tot slot sluit je triomfantelijk af met het Resultaat : binnen vier uur was de achterstand weggewerkt, bleef de klanttevredenheid stabiel en kreeg je achteraf zelfs complimenten van de directie. Door je antwoorden zo op te bouwen, vertel je eigenlijk gewoon een spannend kort verhaal waarin jij heel toevallig de held bent. En daar kan geen enkele HR-manager omheen.
Koffie drinken is het nieuwe solliciteren
Wist je dat zo’n 70% tot 80% van de vacatures nooit op vacaturesites verschijnt? Die worden informeel vergeven. Stoppen dus met dat eindeloze gescroll op Indeed en ga netwerken. Ja, we weten het, dat woord geeft veel mensen meteen de kriebels. Maar netwerken is niets anders dan iemand bellen of mailen met de vraag: "Hoi, ik vind jouw vakgebied ontzettend boeiend. Mag ik een kwartier van je tijd stelen voor een kop koffie om te horen hoe jij dit bent gaan doen?". Mensen praten namelijk dolgraag over zichzelf. Maak daar schaamteloos misbruik van. Vaak hoor je via die koffiegesprekken als eerste wanneer er ergens een plekje vrijkomt.
Kortom: actie!
Stop met het sturen van generieke brieven naar zwarte gaten. Pas je cv aan voor de algoritmes, bereid je gesprekken voor met een vloeiend STAR-verhaal en ga koffie drinken met wildvreemden. En onthoud: die afwijzing zegt niets over jouw waarde als mens. Alleen dat iemand anders deze ronde nét iets beter door de sollicitatiehoepels sprong.
























